Wisseling van de wacht 5: Wat is er leuk aan lesgeven?
Een bijna existentiële vraag. Waarom doe je het?
Mijn stage op de pedagogische academie verliep niet echt goed. Ik kwam op een school terecht met nogal wat problematiek. De onderwijzer zei: ‘Ga maar achterin zitten. En als je denkt dat je een verhaal aan de kinderen kunt vertellen, meld je je maar. Dan gaan we beginnen.’
Na een paar weken wilde ik het toch eens proberen. Het lukte… amper vijf minuten. De kinderen riepen door elkaar, luisterden niet, waren wild, afwijzend en schreeuwerig. Waarom gebeurde dit bij de eigen onderwijzer niet, en bij mij wel? Ik was toch fantastisch voorbereid: ik had plaatjes, een goede inleiding, enzovoort.
De kinderen voelden mijn onzekerheid, mijn twijfels, mijn ‘angst’ om af te gaan. En op deze school nam men geen blad voor de mond. Eigenlijk een perfecte leerschool — maar wel hard.
De eerste les die wél lukte, voelde als meer dan een overwinning. Het was een fantastisch gevoel, alsof je de wereld aankon.
Dát is lesgeven. Als je in de belevingswereld van het kind — of de volwassene — kunt kruipen. En als die zich herkent, meedenkt en misschien zelfs zegt: ‘Ik ga dat proberen. Dat ga ik doen. Dat wil ik ook.’
Dan is lesgeven bijzonder.
Dan is het misschien wel het mooiste vak ter wereld.
