Formele overdracht: Juul is eigenaar

Gisteren was de formele notariële overdracht.
Vreemd want afgelopen periode ging met name over waardering, leningsovereenkomst, overdrachtszaken die geld kosten of schuld opleveren. Gevoelsmatig begint nu pas het echte werk!

8 jaar intensief samenwerken met je vader!

Negen jaar geleden is het begonnen in Maleisië. Daar deed ik 4 maanden lang onderzoek voor mijn afstudeerscriptie van onderwijskunde. Pap en mam kwamen op bezoek. Na een lange wandeling met pap op het strand van Phuket (overigens in Thailand) hebben we het gehad over intrede in de zaak. Pap kwam terug met een flinke verbranding op zijn hoofd van de zon. Dit bleek later een derde graad verbranding. Dat was gelukkig geen synoniem voor de samenwerking die later volgde.

In eerste instantie was er twijfel: toch nog even niet. Eerst zelf wat ervaring opdoen. Immers, ik wist nog weinig van het bedrijfsleven; alleen van de zachte onderwijskant. Een jaar later sloegen we toch de handen ineen. Pap had een grote opdracht bij VDL Nedcar en had mensen nodig die hij vertrouwde. Ik was uitgekeken bij NCOI en was bezig met de Master in Management aan Nyenrode. Daar zocht ik naar praktische relevantie in plaats van nog meer onderwijswereld.

Tegelijkertijd speelde de vader-zoonrol. Mijn vrouw zei: “Zou je het doen als het niet je vader was?” “Meteen!” was mijn antwoord. Mijn moeder zei tegen mijn vader: “Zou je het doen als het niet je zoon was?” “Meteen!” was zijn antwoord. Dus wie houd je dan voor de gek!

In Zwartsluis, op een winteravond, heb ik pap voor het eerst een dag in actie gezien. Toen viel ’s avonds zelfs de stroom uit. Ik was geraakt en geïnspireerd. Het is mooi om je eigen vader in actie te zien. Dat was voor mij het begin.

“Van hard werken is nog nooit iemand dood gegaan.”

Deze zin is er een die mijn broertje, zusje en ik al ons hele leven horen. In eerste instantie klinkt hij bijna nuchter. Misschien zelfs een beetje streng. Maar hoe ouder ik word, hoe beter ik begrijp dat deze zin veel meer zegt dan alleen iets over werk.

Hard werken gaat bij ons — en bij Turma — niet over uren maken. Het gaat over verantwoordelijkheid nemen. Over afmaken waar je aan begint. Over plannen, ook van de rustmomenten. Doen wat je zegt. En er zijn, juist wanneer het lastig wordt.

Dat zag ik afgelopen jaren terug in ons werkende en privé leven.
Of het nu in drukke tijden waren, in intensieve trajecten, of juist in zeer rustige tijden zoals Covid. Of het piekeren en wakker liggen over die vreemde mail/ cursist of bedrijf. Het was intens… Soms zwaar… Maar altijd met dezelfde houding.

Dit zijn ook principes die je terugziet in onze opleidingstrajecten: op tijd komen en afspraken serieus nemen; verantwoordelijkheid dragen in voor- én tegenspoed; doen wat je zegt en aanspreekbaar zijn op gedrag en resultaat; reflecteren wanneer het schuurt en bijsturen waar nodig; en volhouden, ook wanneer ontwikkeling ongemakkelijk of complex wordt.

Vandaag

Een dubbel gevoel. De afgelopen acht jaar waren gaaf: schitterende klanten, veel dynamiek en de druk om toegevoegde waarde te creëren. Maar ook het formele afscheid van een schitterende samenwerking tussen mij en mijn vader. Die samenwerking gun ik iedereen!

Daarnaast speelde er iets misselijkmakends. We zijn erachter gekomen dat twee partijen ons materiaal letterlijk hebben gekopieerd. Van beide hadden we al vermoedens, maar nu hebben we feiten en bewijs, en gaan we dit ook aanvechten. Het is van de zotte dat ik (Juul) i.s.m. fiscus, belastingdienst et cetera een flink inkoopbedrag moet neerleggen, terwijl anderen het materiaal simpelweg toe-eigenen (waar nota bene overal onder staat: ‘dit is eigendom van TURMA’).

Op universiteiten word je geschorst voor plagiaat. Op fotomateriaal zit portretrecht. Dus dit kan ook niet: wettelijk niet, als concullega doe je zoiets niet uit respect, en ethisch en professioneel onacceptabel.

Wordt vervolgd…